Krzysztof January Krawczyk (1946 - 2021)80 lat temu, 8 września 1946 w Katowicach, urodził się Krzysztof syn aktorów i śpiewaków operowych, Januarego Krawczyka i Lucyny z domu Drapała, którzy poznali się podczas pracy w zakładzie produkcji amunicji w Sosnowcu. Krzysztof, nie wybrał drogi żołnierza zawodowego, ale podążył zgodnie z aspiracjami jego rodziców. Ojciec w trosce o przyszłość syna uczył go w wieku 4 lat grać na pianinie, ale Krzysztof niezbyt przykładał się do nauki. W 1956 Krawczykowie przeprowadzili się do Łodzi, gdzie Krzysztof podjął naukę w kolejnej muzycznej szkole podstawowej, ale w klasie 6 przerwał naukę. Jego niechęć do zdobywania wiedzy ujawniła się również w liceum, z którego został wyrzucony w 10 klasie z powodu młodzieńczych wybryków. Ostatecznie zdał maturę w szkole wieczorowej. Po śmierci ojca w 1964 został jedynym żywicielem rodziny i podjął pracę jako goniec i projektant. Muzycznymi idolami Krzysztofa byli Mieczysław Fogg i Elvis Presley. Śpiewaniem zajął się w okresie licealnym, czekając na okazję zaistnienia w świecie show-biznesu.

Sławomir Wiesław Kowalewski (ur. 25 lutego 1946)Na początku lat 60 występował w zespole Komety, ale przełom w jego karierze nastąpił w Młodzieżowym Domu Kultury w Łodzi, gdzie dostrzegł go Sławomir Kowalewski i to on nauczył Krzysztofa grać na gitarze. W 1963 podczas wakacji w Mielnie Krzysztof i Sławomir wspólnie założyli zespół Trubadurzy, którego skład uzupełnili: Marian Lichtman, Jerzy Krzemiński i Bogdan Borkowski. Tak rozpoczęła się kariera muzyczna Krzysztofa Krawczyka, który występował nie tylko z zespołem Trubadurzy, ale również solo w Polsce, Bułgarii, NRD, Związku Radzieckim, a od 1978 w Stanach Zjednoczonych.

Czy Krzysztof był faktycznie geniuszem piosenkarskim, czy tylko miał odpowiednio potężnych sponsorów? Trudno jednoznacznie stwierdzić, ale niewątpliwie osiągnął wyjątkową popularność w muzycznym show-biznesie. Robert Sankowski skrytykował Krawczyka w 2004 na łamach „Gazety Wyborczej”, nazywając go „bratem łatą show-biznesu” i „królem estradowego kiczu”, a umiejętności wokalne Krzysztofa opisał jako „archaiczny, nieco beczący styl śpiewania”.

Krzysztof Krawczyk i piosenka Mój PrzyjacieluJedną z najbardziej znanych piosenek Krawczyka był kontrowersyjny przebój numer jeden „Mój Przyjacielu”. W piosence artysta oddaje obcemu człowiekowi z ulicy, wszystko, co posiada wartościowego, a więc dach nad głową, samochód i nawet gitarę. Co więcej, pomimo tego, że obcy zabiera mu żonę, on dalej ofiarowuje mu gościnę, jedzenie i wino, prosząc go o pozostanie i nazywając dalej swoim przyjacielem. Swoje postępowanie argumentuje stwierdzeniem, że przyjaźń swoje prawa ma. Jak nazwać takiego człowieka, którego przedstawia Krawczyk w tej piosence? Jego chorobliwa skłonność do nazywania przyjacielem, obcego człowieka, być może nawet wroga, wydaje się niewytłumaczalna. Piosenka Krawczyka „Mój przyjacielu”, powstała już w latach 90. jako utwór jugosłowiańskiego zespołu Bajaga i Instruktori. W albumie Krzysztofa Krawczyka i Gorana Bregovicia pojawiła się 27 sierpnia 2001. Słowa piosenki doskonale opisują zachowania i reakcje polskich polityków na wydarzenia z lutego 2022 roku. Czyżby Krzysztof Krawczyk oprócz śpiewania piosenek posiadał nieznany do tej pory talent przepowiadania przyszłości? Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak przygotowywanie społeczeństwa polskiego do zaplanowanych wydarzeń projektu "Ukraina" poprzez wzbudzanie w nim uczuć humanitaryzmu i bezinteresownego poświęcenia dla całkowicie obcych im ludzi.

Kult Stepana Bandery, Ukraina współcześnieDo niedawna moja wiedza o Ukrainie, banderyzmie, czy nacjonalizmie ukraińskim była niewielka i nie miałem żadnych uprzedzeń w stosunku do tej narodowości. Jednakże na przełomie 2014/2015 zostałem napadnięty i okradziony przez dwóch Ukraińców. Bez omawiania szczegółów tego wydarzenia, pamiętam, że byłem zaskoczony bijącą od tych ludzi wrogością czy wręcz nienawiścią w stosunku do mnie Polaka. Kilka lat później pracowałem z Ukraińcem pochodzącym z Ukrainy Wschodniej i nasze stosunki były dobre, chociaż w rozmowie z nim nigdy nie padł temat banderyzmu, czy stosunku Ukraińców do Polaków. W artykule tym chciałbym ostrzec moich czytelników przed bezkrytycznymi i złudnymi mitami o rzekomym braterstwie polsko-ukraińskim, głoszonymi przez "kukiełki" z naszego polskiego teatru.

Michael Scheuer (ur. 1952)Oto parę faktów zaprzeczających twierdzeniu, że Ukraina broni Europy (na podstawie wypowiedzi dr. Andrzeja Zapałowskiego):

Wysoki oficer CIA Michael Scheur stwierdził, że

Fakt 1.

[...] aktualna sytuacja na Ukrainie jest wynikiem desperackiej próby Zachodu, to znaczy UE i Waszyngtonu, zainstalowania na Ukrainie demokracji wg własnego widzimisię. UE i Ameryka doszły do wniosku, że Ukraińcy nie są zdolni sami rozwiązać kryzys, więc zaczęli przeznaczać ogromne środki, wysyłając dyplomatów, czyli robili wszystko, aby podważyć ówczesne legalne władze Ukrainy.

Fakt 2.

[...] Istotnym elementem wpływającym na wzmocnienie sił nacjonalistycznych na Ukrainie była pomoc USA w finansowaniu i organizowaniu tego wsparcia. Odbywa się ona częściowo poprzez kanały operacyjne. W ten proceder zaangażowana jest również amerykańska diaspora ukraińska o banderowskiej orientacji. Pewne światło rzuca na te sprawy śmierć majora USA Marka Pasławskiego, który zginął 20 sierpnia 2014 w walce z ukraińskimi separatystami w rejonie Donbasu.

Fakt 3.

[...] Ukraina jest istotna dla USA wyłącznie do gry międzynarodowej w okresie kryzysów i kolejnym etapem konfrontacji z Moskwą zapoczątkowanym poprzez konflikt syryjski.

Fakt 4.

[...] Bezkrytyczne zaufanie Ukrainy do USA doprowadziło do powtórzenia sytuacji z Gruzji w 2008 roku, kiedy to państwo pewne wsparcia militarnego i finansowego Waszyngtonu przystąpiło do wojny z Rosją.

Fakt 5.

[...] Dodatkowym elementem polityki bezkrytycznego popierania Kijowa jest wpływanie m.in. na polskich polityków głównych opcji politycznych oraz nadające w Polsce stacje TV w kierunku wyciszania w bieżącej polityce, a zwłaszcza w aspekcie historycznym, kwestii związanych z ukazywaniem zbrodni ukraińskich nacjonalistów w okresie II wojny światowej i w okresie powojennym, zwłaszcza w kontekście obecnego nawiązywania tego ruchu do tradycji zbrodniczych.

Można zadać pytanie, czy władze naszego małego imperium przedstawiają opinii publicznej prawdziwy obraz rzeczywistości? Czy podejmują działania polityczne zgodne z interesami naszego państwa?

Antoni Macierewicz (ur. 1948)Niestety, 2 grudnia 2016 r. polski rząd (reprezentowany przez Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza) podpisał haniebny dokument z Gabinetem Ministrów Ukrainy w sprawie „wzajemnej” współpracy w dziedzinie obronności. Haniebny nie tylko ze względu na treść tego dokumentu, ale ze względu na utajnienie jego istnienia przed społeczeństwem polskim. Dokument ten zobaczył światło dzienne dopiero po ponad 2 latach po jego podpisaniu (18.01.2019).

Parę uwag dotyczących tego dokumentu.

Dokument ten jest umową Polski z Ukrainą ustalający podstawy prawne i ramy współpracy w dziedzinie obronności, praktycznie dotyczy on wszystkich spraw związanych z wojskiem i obronnością (opisanych w Art. 3). Oto fragmenty 2 najistotniejszych artykułów.

Artykuł 4

[...] Wzajemna współpraca Stron w dziedzinie obronności obejmuje: Nieodpłatne przekazania uzbrojenia, produktów podwójnego zastosowania i wojskowego mienia niebojowego.

Artykuł 12

[...] W razie stanu wyjątkowego, katastrofy naturalnej lub stanu wojennego ogłoszonego na terytorium jednej, lub obu Stron, mogą one wzajemnie proponować sobie niezwłoczne wsparcie.

Pkt 2 artykułu 12 opisuje, co obejmuje niezwłoczne wsparcie:

[...] 1) nieodpłatne przekazania uzbrojenia, produktów podwójnego zastosowania i mienia niebojowego pochodzącego z zasobów sił zbrojnych jednej ze Stron;

2) specjalne doradztwo i wsparcie wraz z czasową wymianą wyszkolonego i kompetentnego personelu wojskowego i cywilnego w celach wykonania uprzednio określonych prac i świadczenia usług.

Mój krótki komentarz do tego dokumentu:

1. Dokument został podpisany w 2016 r., a od roku 2014 Ukraina była w ciągłym konflikcie z Federacją Rosyjską. Czyli podpisanie dokumentu w czasie trwania konfliktu, było całkowicie sprzeczne z interesami Polski. To nie Polska była w konflikcie tylko Ukraina.

2. Zapisy dokumentu są wyraźnie sprzeczne z polskim interesem i polską racją stanu. Bezpłatne oddawanie uzbrojenia i amunicji, jak również doradztwo, czy wsparcie z wymianą wyszkolonego i kompletnego personelu wojskowego i cywilnego jest albo wyrazem bezdennej głupoty, ignorancji faktów, albo celowym planem wykorzystania Polski, a dokładniej polskich obywateli, narzucając im koszty obcej wojny, której wybuch był co najmniej prawdopodobny, a być może z góry zaplanowany.

3. Można się domyślać, że w tworzenie tego dokumentu, zagrażającego bezpieczeństwu i suwerenności Polski, była zaangażowana nie tylko Ukraina, ale również decydenci z Waszyngtonu i być może z innych ośrodków kontrolowanych przez sztaby anglosaskich „kermitów". Ocenę tej umowy pozostawiam już wam moi czytelnicy, ale łatwo zauważyć, że podpisanie takiego dokumentu, w takim czasie i w takiej formie nigdy nie powinno nastąpić.

Premier Donald Tusk bez akceptacji Polskiego Sejmu podpisuje umowę o współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa z Ukrainą, Warszawa lipiec 20249 lipca 2024 w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Premier Donald Tusk i Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski złożyli swoje podpisy pod Porozumieniem o Współpracy w Dziedzinie Bezpieczeństwa. Porozumienie to miało mieć charakter dwustronnej umowy o bezpieczeństwie.

[...] Polska zobowiązała się w niej do przeszkolenia na swoim terytorium ukraińskiego legionu. W umowie podkreślono także konieczność rozmów o tym, by strącać rosyjskie rakiety jeszcze nad terytorium Ukrainy.

Umowa podpisana przez Donalda Tuska nie jest być może tak obszerna, jak umowa podpisana w 2016 przez Antoniego Macierewicza, jednakże jej treść jest niepokojąca i z pewnością nie ma nic wspólnego z bezpieczeństwem naszego małego imperium. Szkolenie ukraińskich żołnierzy odbywa się od początku konfliktu Ukrainy z Federacją Rosyjską (a prawdopodobnie dużo wcześniej), a więc zapis o ukraińskim legionie nie ma większego znaczenia. Natomiast strącanie rosyjskich rakiet na terenie Ukrainy przez wojsko polskie jest niczym innym jak włączeniem naszego kraju do wojny z Federacją Rosyjską. Poza tym umowa Tusk-Zełenski nie była konsultowana ani w Sejmie RP, ani ze społeczeństwem polskim i Donald Tusk nie miał prawa podpisywać jej w naszym imieniu. Umowa ta jest wyraźnie umową jednostronną, w której rząd RP działa jedynie w interesie Ukrainy.

Flaga Ukrainy na budynku polskiego SejmuPocząwszy od 24 sierpnia 2022 r., w wielu polskich miastach odbywają się uroczystości święta niepodległości Ukrainy. Jakim prawem polskie władze, finansują z kieszeni podatników, święto niepodległości obcego państwa, na terytorium naszego kraju. Państwa, które pomimo toczącej się wojny, w tym samym czasie świętuje rocznicę swojej niepodległości.

Zwracam również uwagę, że począwszy od 24 lutego 2022 r. na budynkach polskich urzędów administracji państwowej, w sejmie i innych miejscach pojawiły się flagi Ukrainy. Takie działanie rządu na Wisłą jest niespotykanym na skalę światową ewenementem i być może zwiastuje rychłe nadejście sztucznego tworu politycznego, Ukropolu.

Warszawa Plac Zamkowy, 24 sierpnia 2024Święto ukraińskie obchodzono na Placu Zamkowym w Warszawie oraz w kilku innych miastach Polski. Podczas święta ukraińskiego m.in. śpiewano banderowską pieśń „czerwona kalina” i wznoszono banderowskie nacjonalistyczne okrzyki „Sława Ukrainie".

Dokładnie taką pieśń i takie okrzyki wznosili ukraińscy oprawcy mordujący Polaków podczas ludobójczych rzezi na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Czyżby włodarze znad Wisły zostali zauroczeni piosenką Krzysztofa Krawczyka „Mój Przyjacielu” i nie zrozumieli jej przesłania? Czy bezpłatne oddawanie naszego uzbrojenia, surowców energetycznych jak ropa naftowa, węgiel czy energia elektryczna oraz bezwarunkowe wsparcie finansowe obywateli obcego nam państwa jest w interesie polskich obywateli?

Czy piosenka „Mój Przyjacielu” nie jest ostrzeżeniem przed działaniami, jakie dokonuje nasza władza, w naszym imieniu, rozporządzając nie swoim majątkiem? Niestety działania "kukiełek" z polskiego Muppet Show w roli „Obrońców Obcego Interesu” prowadzą nieuchronnie do pauperyzacji naszego społeczeństwa i można mieć tylko nadzieję, że naród w końcu się obudzi i ujrzy Iluzję serwowaną od lat w mediach „głównego nurtu". Czy nowy prezydent naszego małego imperium spełni oczekiwania obywateli i doprowadzi do prawdziwych ekshumacji pomordowanych przez Ukraińców Polaków? Czy będzie bronił polskich interesów lub podąży drogą wybraną przez jego poprzednika? Czas pokaże...

Obrady "Okrągłego Stołu" (6 luty-5 kwiecień 1989)Nie ulega wątpliwości, że współczesne „elity” rządzące realizują ideę neoprometeizmu zapoczątkowaną przez Józefa Piłsudskiego około 100 lat temu. Dlatego też powstaje pytanie, dlaczego polscy politycy zasiadający na najwyższych stołkach aparatu władzy nie realizują interesów polskich obywateli? Jak można mówić o demokracji, skoro te same postacie począwszy od obrad „okrągłego stołu”, rządzą naszym małym imperium. Świat polskiej iluzji jest wyjątkowo skomplikowany, gdyż został stworzony przez wiele służb specjalnych, krajów odcinających polskie kupony od czasów transformacji Balcerowicza. W następnych artykułach spróbuję odpowiedzieć na pytanie, czy można mówić „o długich wiekach historii (polsko-ukraińskiej) wspaniałej ”, na które powoływał się w swoim przemówieniu były polski Gonzo Andrzej Duda.

Na tym zakończę odcinek 21, w którym przedstawiłem niektóre działania polskich polityków z obozu władzy w kontekście stosunków Polski z Ukrainą. Serdecznie zapraszam na odcinek 22, pod tytułem Stepowy Wiatr.

Źródło zdjęć: Wikipedia