Historyczny kanał Moti Jheel w sercu miasta Motihari, IndiePonad 120 lat temu, 25 czerwca 1903 r. w historycznej krainie w Azji Południowej, we wschodniej części Niziny Hindustańskiej, nad piękną Zatoką Bengalską, w miejscu o nazwie Motihari, urodził się Eric Arthur Blair. Rodzina Erica pochodziła z klasy średniej. Jego ojciec Richard Walmesley Blair, był urzędnikiem administracji brytyjskiej a matka Ida Mabel Blair (z d. Limouzin) prawdopodobnie zajmowała się głównie domem. W 1907 r. państwo Blair przeprowadzili się do Anglii, gdzie Eric od 1911 uczęszczał do St. Cyprian’s, prywatnej szkoły z internatem w Eastbourne. W listopadzie 1922 wstąpił do Królewskiej Policji Imperialnej w Birmie. Jednakże 1 stycznia 1928, z nieznanych bliżej powodów, Eric nie powrócił już do Birmy z urlopu w Anglii.

George Orwell (Eric Blair, 1903-1950)W latach 1928–1929 Eric Blair przebywał w Paryżu, gdzie publikował swoje pierwsze artykuły i w wieku 29 lat. W styczniu 1933, opublikował pierwszą książkę. Była to powieść „Na dnie w Paryżu i w Londynie". Eric nigdy nie lubił swojego prawdziwego nazwiska, dlatego też wszystkie swoje prace pisał pod pseudonimem, który według niego był taki „prawdziwie angielski” - George Orwell.

W czerwcu 1936 ożenił się z Irlandką Eileen O’Shaughnessy. Jego życie było bardzo barwne. Na przykład, w latach 1936–1937 brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii, ale także wiódł życie włóczęgi, był pomywaczem, nauczycielem, zbieraczem chmielu, żebrakiem, milicjantem, policjantem, hodowcą drobiu i uprawiał warzywa, współpracował z wieloma czasopismami, pracował w BBC i był korespondentem wojennym we Francji w 1945.

Okładka książki "Rok 1984"Okładka książki "Folwark zwierzęcy"

W 1944 razem z żoną adoptował urodzonego 14 maja Richarda Horatio, a po jej śmierci 29 marca 1945 wrócił do Anglii. Jego dzieła odzwierciedlają inteligencję, dowcip i wrażliwość na nierówności społeczne autora. Często uznawany był za najlepszego kronikarza angielskiej kultury XX wieku, a co najważniejsze był zagorzałym krytykiem systemów totalitarnych i zwolennikiem socjalizmu demokratycznego. Za jego najbardziej znane dzieła uznawane są: futurystyczna, antyutopijna powieść Rok 1984 i satyryczna opowieść będąca alegorią systemu totalitarnego Folwark Zwierzęcy.

Obie te książki sprawiły, że Orwell należy do grona najbardziej popularnych pisarzy XX wieku. W PRL-u utwory Orwella były objęte zakazem publikacji. Do upadku komunizmu powieść Rok 1984 była obecna w przekładzie polskim jedynie na emigracji. George Orwell zmarł 21 stycznia 1950 r. w Londynie w wieku czterdziestu siedmiu lat na gruźlicę. Od czasu jego śmierci upłynęło 76 lat i okazuje się, że jego futurystyczne wizje przyszłości i rządów totalitarnych, są realizowane z wielką starannością w czasach współczesnych.

Majdan był dużą operacją logistycznąŹródła historyczne wyraźnie wskazują, że wielomiesięczny protest na Majdanie był dużą operacją logistyczną. W czasie pomarańczowej rewolucji na przełomie 2004/2005 przeważały cywilne, kupowane w zwykłych sklepach małe namioty. Jednakże w grudniu 2013, jak przedstawiają zdjęcia archiwalne , stanowiły one zdecydowaną mniejszość. Również konstrukcja barykad świadczyła o wysokim stopniu profesjonalizmu protestujących i stosunkowo dużych zasobach, jakimi dysponowali. Materiały wykorzystane do ich konstrukcji niemal w całości były przywiezione spoza Majdanu.

Majdan - drewno, piach i kilkanaście ton darmowej żywności dzienniePoza tym utrzymanie stałej załogi Majdanu, rekrutującej się w dużej mierze spoza Kijowa, musiało wiązać się z dostarczaniem co dzień kilkunastu ton dystrybuowanej bezpłatnie żywności i napojów. Manifestacje odbyły się nie tylko w Kijowie, ale także w innych miastach zachodniej Ukrainy, gromadząc kilkadziesiąt tysięcy osób we Lwowie, a po kilkanaście tysięcy w Tarnopolu i Iwano-Frankowsku.

Centrum komunikacji na Majdanie, profesjonalna scena i przekazy telewizyjneWielokrotnie pokazywano w przekazach telewizyjnych scenę, na której występowali politycy opozycji. Musiało ją dostarczyć profesjonalne przedsiębiorstwo logistyczne. Scena i jej zaplecze były swoistym centrum komunikacji protestujących.

Gazeta ukraińska „Dzień Zaporoża”, opierając się na wiadomościach od informatora z SBU (Służba Bezpieczeństwa Ukrainy), pisała, że:

[...] Pomoc dla Euromajdanu to ok. 20 mln dol. tygodniowo. Pieniądze te były przekazywane bezpośrednio do centrali partii opozycyjnych – Swobody i Batkiwszczyny, a następnie rozdzielane na wspieranie Euromajdanu. Dowodem na to były wyniki przeszukania przeprowadzonego przez SBU w siedzibie sztabu centralnego Batkiwszczyny. W gabinecie Aleksandra Turczynowa ponoć znaleziono 17 mln dol. w gotówce.

Jurij Witaliowycz Łucenko (ur. 1964)Jednym z organizatorów Majdanu był Ruch Trzecia Republika Jurija Łucenki, wcześniej organizatora pomarańczowej rewolucji, byłego ministra spraw wewnętrznych w rządzie Julii Tymoszenko i doradcy prezydenta Juszczenki. Łucenko był pod koniec grudnia 2010 aresztowany i w lutym 2012 skazany na 4 lata więzienia za malwersację pieniędzy publicznych. Wśród swoich współpracowników uchodził wówczas za więźnia politycznego. Wobec nacisków UE został w kwietniu 2013 ułaskawiony przez prezydenta Janukowycza. W warstwie ideologicznej na Majdanie triumfowała Swoboda i Prawy Sektor.

Symbol Organizacji Ukraińskich NacjonalistówJak podkreślają polscy analitycy z jednego z rządowych ośrodków w opracowaniu z tamtego okresu:

[...] UPA nie jawi się na Majdanie jako organizacja zbrodnicza, ani nawet ideologiczna, ale jako bohaterska armia nieśmiertelnych, walcząca o niepodległość Ukrainy. Czerwono-czarny sztandar OUN stał się w krótkim czasie jednym z symboli ogólnonarodowych (w odróżnieniu od symboli państwowych), podobnie jak wywodzące się z tradycji UPA i nieco zmienione w treści pozdrowienia Sława Ukrainie! Bohaterom sława!

Andrij Wołodymyrowycz Parubij (ur. 1971)Jednym z Komendantów Majdanu i dowódcą sił samoobrony został Andrij Parubij, deputowany Batkiwszczyny do parlamentu, a w przeszłości radykał, jeden z założycieli Socjal-Nacjonalistycznej Partii Ukrainy, której program był zbliżony do narodowego socjalizmu (później z tej partii wyłoniła się Swoboda).

Petro Ołeksijowycz Poroszenko (ur. 1965)Protestujących czynnie wspierał m.in. oligarcha Petro Poroszenko, związany z Juszczenką, kontrolujący telewizję informacyjną Kanał 5, właściciel koncernu Ukrprominwest działającego w branży motoryzacyjnej i spożywczej (wartość aktywów szacowana na 1,6 mld USD). W pewnym momencie trwania EuroMajdanu hasła prounijne zostały zastąpione antyrządowymi. Tak zwany Majdan zaczął rozbudowywać swoją infrastrukturę. Powstało miasteczko namiotowe, chronione przez barykady i sprawne, liczne oddziały samoobrony (maksymalnie ok. 4 tys. ludzi), których główną siłę bojową tworzyli Kozacy, członkowie Ukraińskiego Związku Weteranów Afganistanu, oraz nacjonalistycznej Swobody i – dotychczas marginalnego – Prawego Sektora.

Victoria Nuland (ur. 1961)Geoffrey Ross Pyatt (ur. 1963)

O zaangażowaniu Stanów Zjednoczonych w sprawy wewnętrzne Ukrainy, świadczy wyciek rozmowy zastępczyni sekretarza stanu USA, Victorii Nuland i amerykańskiego ambasadora na Ukrainie Geoffreya Pyatta. W rozmowie Victoria wyraża, się dość nieparlamentarnie o UE, „Piep...yć UE.” Rozmówcy mówią o liderach ukraińskiej opozycji oraz ich roli w kryzysie na Ukrainie, ONZ i Unii Europejskiej. Nuland stwierdziła m.in., że Amerykanie uznali, że najbardziej odpowiednim byłby Jaceniuk, który był przecież ministrem w rządzie Tymoszenko. Departament Stanu USA potwierdził autentyczność nagrania. To, że Arsenij Jaceniuk został ostatecznie premierem, nie jest przypadkiem.

O uzbrojeniu rebeliantów, czytamy:

[...] Rebelianci z kijowskiego Majdanu powszechnie używali broni krótkiej. W jednym z programów polskiej telewizji pokazano, jak demonstrant wielokrotnie strzelał z wyjętego zza pasa pistoletu do zdjęcia prezydenta Wiktora Janukowycza, odpowiadając na pytanie o jego los po ewentualnym schwytaniu.

Według dostępnych danych, tylko mieszkańcy Kijowa posiadali 200 tys. sztuk broni palnej.

Barykada na ul. Instytuckiej u podnóża Pałacu PaździernikowegoO wyposażeniu i liczebności samoobrony Majdanu, czytamy:

[...] Siły samoobrony okazały się równorzędnym przeciwnikiem dla oddziałów milicji i wojsk wewnętrznych, wykazując się niezłym wyszkoleniem i dowodzeniem. Rebelianci posiadali hełmy, kaski, środki ochrony dróg oddechowych przeciwko CS/CN, tarcze, pałki, wyposażenie odebrane siłom porządkowym, kamizelki taktyczne i kuloodporne oraz butelki z benzyną. Zbudowane wokół Majdanu barykady w niektórych miejscach osiągnęły 3-4 m wysokości i były otoczone zasiekami z drutu kolczastego.

Stała obsada Majdanu wynosiła wówczas 6-10 tys. ludzi. Rozprawa z nimi wymagałaby zaangażowania ciężkiego sprzętu oraz gotowości do użycia broni palnej na szeroką skalę. W drugiej fazie starć część protestujących była wyposażona podobnie jak siły bezpieczeństwa. Według przedstawicieli sił samoobrony, 22 lutego tylko formacje zajmujące budynki rządowe składały się z ponad 40 sotni, czyli ok. 4 tys. osób

Atak na Siły Bezpieczeństwa z użyciem spychaczaZaangażowanie Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów potwierdzają wydarzenia z okresu rozruchów na Majdanie:

[...] W pewnym momencie trwania Majdanu doszło do pacyfikacji studentów i dzień później na ulice Kijowa wyszło kilkaset tysięcy demonstrantów, jednakże media pokazały tylko grupę ok. 200 ludzi uzbrojonych w kije, koktajle Mołotowa i kamienie, wspieranych przez spychacz, która zaatakowała na ulicy Bankowej, kordon milicji i wojsk wewnętrznych chroniących budynek administracji prezydenckiej.

By opanować sytuację, Berkut, czyli wyspecjalizowana jednostka ukraińskiej milicji podległa Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, przeszedł do kontrataku i kres walkom położyły dopiero mediacje.

[...] Początkowo oficjalna propaganda mówiła o prowokatorach opłaconych przez władze, tzw. tituszkach, ale szybko wyjaśniło się, że za walkami stała bojówka Prawego Sektora, organizacji skrajnie nacjonalistycznej, czerpiącej z tradycji OUN/UPA. Uwagę uważniejszych obserwatorów przykuło to, że demonstracja była ochraniana przez formację wyposażoną w jednolite czerwone kaski i pałki, której członkowie mieli zasłonięte twarze.

Jarosław Kaczyński na Majdanie, grudzień 2013W sprawy ukraińskie „wścibiali nos” również polscy włodarze, realizujący politykę neoprometejską.

Dla wyjaśnienia: idea neoprometejska jest kontynuacją idei prometejskiej zapoczątkowanej przez Józefa Piłsudskiego. Jest to utopijna koncepcja polityczna i ideowa dążąca do wyzwolenia narodów zdominowanych przez Rosję oraz do odbudowy ich niepodległości.

Według byłego kierownika SBU (Służby Bezpieczeństwa Ukrainy), na zachodniej Ukrainie istniały obozy, gdzie szkolono przyszłych bojowników Majdanu. Kiedy ówczesna władza próbowała „przycisnąć” te obozy, ochotnicy wyjechali do Polski i na Litwę.

Nieoficjalne źródła mówią, o szkoleniach radykalnych Ukraińców w Polsce (m.in. w Legionowie). Miały za tym stać polskie służby specjalne, przede wszystkim cywilne. Kiedy o tej sprawie mówił w czasie jednej z konferencji prasowych prezydent Federacji Rosyjskiej Władimir Putin, przedstawiciele polskich władz zaprzeczyli jego wypowiedzi, określając ją jako całkowicie bezpodstawną.

Jarosław Kaczyński przemawia pierwszy na Majdanie, grudzień 2013Polscy politycy różnych opcji uczestniczyli w wyprawach na Majdan, gdzie otwarcie nawoływali do obalania legalnie wybranych władz ukraińskich. Był wśród nich szef PiS, Jarosław Kaczyński, który przemawiał u boku szefa antypolskiej i antysemickiej partii Swoboda, banderowca Oleha Tiahnyboka, który domagał się m.in. oderwania 19 południowo-wschodnich powiatów Polski. Kaczyński przemawiał na tle banderowskich czarno-czerwonych flag oraz wznosił faszystowskie okrzyki „Sława Ukrainie!”

Janusz Piechociński (ur. 1960)Jednym z nielicznych, realnie oceniających polską politykę w stosunku do Ukrainy był wicepremier i minister gospodarki Janusz Piechociński.

Na początku kwietnia 2014 r. Piechociński mówił:

[...] Przede wszystkim musimy pamiętać, że jesteśmy w Unii Europejskiej. Nasza reakcja na wydarzenia na Ukrainie powinna być więc realizowana przez struktury europejskie. Piechociński dodał – Pamiętajmy, że Ukraina – mimo naszego jednoznacznego wsparcia – jako jedna z pierwszych wprowadziła embargo na polską wieprzowinę. Ceną za polską aktywność na Ukrainie może być strata kilkuset milionów złotych. Rosja jest naszym drugim partnerem eksportowym.

Bronisław Komorowski (ur. 1952)Tuż po uspokojeniu sytuacji na kijowskim Majdanie, pod koniec marca 2014 r. odbyła się odprawa kadry kierowniczej MON i Sił Zbrojnych RP.

[...] Ku zaskoczeniu słuchaczy prezydent Bronisław Komorowski dał im przykład Rosji, jako właściwie dbającej o swoje bezpieczeństwo, dodając [...] Najważniejszym zadaniem na dzisiaj jest skoncentrowanie się na poprawie jakości Polskich Sił Zbrojnych.

W kontekście wystąpienia prezydenta Komorowskiego warto zauważyć, że jednym z największym w ostatnich latach polskim przedsięwzięciem modernizacyjnym był zakup ponad dwustu starych, poniemieckich czołgów Leopard, bez żadnych gwarancji ich modernizowania przez polskie przedsiębiorstwa. Stojący za tymi zakupami wiceminister Waldemar Skrzypczak podał się do dymisji wkrótce po zamówieniu drugiej partii Leopardów, z powodu podejrzeń o manipulowanie zakupami dla MON.

George Orwell (Eric Blair)W jednym z artykułów dotyczącym polskich przekazów medialnych z okresu po 2014 roku, czytamy:

[...] Postawa polskich mediów w aspekcie przekazów publicznych jest porównywalna do antyutopii George'a Orwella z roku 1984. W powieści Orwella świat podzielony jest na trzy supermocarstwa, które – swobodnie zmieniając koalicje – nieustannie walczą ze sobą, by utrzymać napięcie wewnętrzne, a w efekcie zapewnić spokój i uległość wśród własnych obywateli. Dla nich organizuje się seanse nienawiści wobec symbolicznego wroga, niezwykle przypominające prymitywne ataki polskich polityków i dziennikarzy na rosyjskiego prezydenta Władymira Putina.

Autor artykułu stwierdził, że:

[...] Propaganda, fałszowanie informacji i totalna inwigilacja to literacka codzienność, która właśnie zaczyna się spełniać. Nie ma to nic wspólnego z realnymi zagrożeniami bezpieczeństwa i interesów Polski, także z kierunku wschodniego.

Ogólne uwagi dotyczące polityki zagranicznej prowadzonej w polskim „Muppet Show”:

1. Ukraina, poza Rosją, graniczy z Białorusią, Polską, Słowacją, Węgrami i Rumunią.

2. Z wymienionych krajów, tylko polscy politycy wzięli aktywny udział w destabilizacji sytuacji w Kijowie, wzywając do obalenia tamtejszych władz.

3. Wystąpieniom polskich polityków na Ukrainie zawsze towarzyszyły banderowskie czarno-czerwone flagi, a nasi rzekomi reprezentanci wznosili okrzyki „Sława Ukrainie!”, hołdując tym samym faszystowskiemu kultowi Bandery w tym kraju.

No cóż, ostateczną ocenę polityki prowadzonej przez "reprezentantów" naszego małego imperium pozostawiam indywidualnej ocenie, jednakże często zastanawiam się „jak Orwell”, czy przypadkiem nie pomylili kraju, któremu mają służyć.

Viktor Orban (ur. 1963)Dla kontrastu powiem o polityku, który może być „ikoną” dla włodarzy kraju nad Wisłą. Osobą tą jest premier Węgier, Viktor Orbán, który na początku marca 2014 r. wypowiedział się w sprawie polityki Węgier wobec Ukrainy. Politykę tę można ująć w trzech punktach:

1. Ku zaskoczeniu jednostronnie nastawionych polskich mediów polityk stwierdził, że jego kraj nie zamierza wtrącać się do konfliktu na linii Rosja-Ukraina. Węgry nie są częścią tego konfliktu.

2. Węgrzy są bezpieczni na Węgrzech i są także bezpieczni w ukraińskim regionie Zakarpacia.

3. Węgierski rząd pracuje, by tak pozostało, powiedział Viktor Orbán.

Krótko i na temat!!!

[...] Pod koniec marca tego samego roku Orban stwierdził, że dobrze byłoby uniknąć sankcji gospodarczych wobec Rosji, bo nie leży to w interesie Europy, a w szczególności Węgier. Dodał również, że kryzys związany z sytuacją na Krymie nie wpłynął na plany rozbudowy węgierskiej elektrowni atomowej w Paksu, gdzie mają powstać dwa nowe bloki energetyczne. Federacja Rosyjska ma udzielić Węgrom kredytu w wysokości do 10 miliardów Euro na rozbudowę elektrowni. Elektrownia ma dać Węgrom tanią energię.

Przykład prezydenta Węgier Viktora Orbana pokazuje, że dbanie o interes swojego narodu i suwerenność państwa są rzeczami nadrzędnymi, których nie mogą zastąpić jakieś utopijne mrzonki o braterstwie i współpracy z domniemanym sprzymierzeńcem, oraz bezkrytyczne wykonywanie poleceń „Kermitów” państw obcych.

Na tym zakończę odcinek 18, Wścibski Rząd, w którym przedstawiłem fakty z wydarzeń na Majdanie oraz ingerencję „naszych” władz w wydarzenia na Ukrainie. Serdecznie zapraszam do odcinka 19 pod tytułem Miraż Władzy.

Źródło zdjęć: Wikipedia