Alexandre Dumas ( ur. jako Dumas Davy de la Pailleterie w 1802 - zm. 1870) , francuski pisarz i dramaturg182 lata temu, w 1844 roku, Aleksander Dumas napisał swoje najwybitniejsze dzieło Hrabia Monte Christo. Akcja toczy się pomiędzy 24 lutego 1815 a 5 października 1838, a miejscami akcji są zamek d'If, Marsylia, Paryż, Rzym, wyspa Monte Christo oraz inne miejscowości we Francji i Włoszech.

W poszukiwaniu inspiracji dla intrygi przyszłej powieści Dumas zapoznał się z treścią Wspomnień wydobytych z archiwów paryskiej policji J.Peucheta. Bohater tekstu Peucheta, François Picaud, został w 1807 roku, na krótko przed swoim ślubem z zamożniejszą od siebie Marguerite Vigoroux, uznany za szpiega angielskiego i uwięziony. Przyczyną tego był anonimowy donos, napisany przez trzech jego znajomych, którym opowiedział o swoich życiowych planach.

François-Pierre Picaud (domniemana postać hrabiego Monte Christo z powieści Aleksandra Dumas) szewc z Nimes, FrancjaPicaud spędził siedem lat w twierdzy w Fenestrelle, gdzie opiekował się współwięźniem, ciężko chorym włoskim prałatem. Przed śmiercią duchowny wskazał mu w Mediolanie miejsce ukrycia należącego doń skarbu. W 1814 roku Picaud odnalazł skarb, po czym wrócił do Paryża, posługując się nazwiskiem Joseph Lucher. Dowiedział się o przyczynach swojego uwięzienia i o tym, że dawna narzeczona wyszła za mąż za głównego autora donosu, szynkarza Loupiana.

Udając służącego, zdołał doprowadzić do ruiny rodzinę Loupianów i zamordować dwóch współautorów donosu, Chambarda i Solariego. Jako trzeciego zabił samego Loupiana, jednak był cały czas obserwowany przez ostatniego donosiciela – Alluta; on też tego samego wieczoru pozbawił go życia. Allut zbiegł następnie do Anglii i na krótko przed śmiercią opowiedział całą historię katolickiemu duchownemu, upoważniając go równocześnie do przekazania jej policji francuskiej.

Jean Henri Latude (1725–1805)Edme-Samuel Castaing (1796 – 1823)

Niektórzy badacze biografii i twórczości Dumasa twierdzą, że pisarz inspirował się historią 39-letniego pobytu w Bastylii Masersa Latude'a osadzonego tam w 1748 r. w wyniku dworskiej intrygi, z powodu której Madame de Pompadour doprowadziła do jego skazania. Latude wielokrotnie uciekał z więzienia.

Kolejnym tekstem mogącym wpłynąć na pisarza był mało znany utwór Droga do Fortuny Auguste'a Arnoulda o podobnej tematyce zdrady i zemsty. Bohater tegoż utworu również został niesłusznie oskarżony o przestępstwo polityczne, a jego narzeczona poślubiła człowieka, za którego sprawą trafił do więzienia. Postać drugiej żony prokuratora de Villeforta, trucicielki, Dumas oparł na autentycznej historii mordercy, Edme'a-Samuela Castainga (lekarza francuskiego dokonującego morderstw za pomocą morfiny).

Ogromne bogactwo człowieka podającego się później za Hrabiego Monte Christo, dla negatywnych bohaterów powieści było ogromną, nieodgadnioną zagadką i można zadać pytanie, czy w czasach bardziej współczesnych, zdarza się, że nagle ktoś staje się milionerem albo nawet miliarderem nie wygrywając w totolotka, albo eurojackpota.

Kijów, władze miasta oczyszczają Majdan NiepodległościPo rewolucji pomarańczowej, pod koniec 2013 r. doszło na Ukrainie do zamieszek i protestów na kijowskim Majdanie. Co było przyczyną tych zamieszek i jaki miały cel?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy poznać parę faktów historycznych związanych z tym okresem. Cofnijmy się do 30 marca 2012 roku, kiedy w Brukseli została parafowana umowa stowarzyszeniowa Ukrainy z Unią Europejską. Umowa nie została jednak podpisana ze względu na „nieprzestrzeganie zasad państwa prawa” oraz uwięzienie Julii Tymoszenko i Jurija Łucenko. Wkrótce okazało się, że jedną z najważniejszych ról w operacji "Majdan" odegrała Julia Tymoszenko.

Julia Tymoszenko (ur. 1960)Poparcie dla partii Batkiwszczyna w 2012 roku

Julia urodziła się 27 listopada 1960 w Dniepropetrowsku. Z kariery politycznej Julii Tymoszenko dowiadujemy się, że działała jako ukraiński polityk, była wicepremierem, a nawet premierem Ukrainy w 2005 oraz w okresie od 2007 do 2010 r. Informacje te potwierdzają bardzo silne poparcie przez nieujawnione kręgi. Pojawia się również ważna informacja, że Julia założyła, a nawet była liderką partii Batkiwszczyna (Ojczyzna) oraz Bloku Julii Tymoszenko.

O samej partii dowiadujemy się, że jest to centroprawicowa i umiarkowanie nacjonalistyczna partia, która w pewnym okresie była główną partią opozycyjną, współpracującą z innymi ugrupowaniami występując przeciwko rządom Janukowicza. Partia ta brała również aktywny udział w wydarzeniach Majdanu, które w lutym 2014 r. doprowadziły do uwolnienia jej liderki i powołania nowego rządu. Informacje o karierze politycznej wskazują, że Julia otwarcie popierała ruch nacjonalistów ukraińskich, oraz reprezentowała zdecydowanie antyrosyjskie nastawienie, występując przeciwko rządom Janukowicza. Pozostaje otwarte pytanie, kto był zainteresowany karierą polityczną Julii Tymoszenko i finansował jej dokonania?

Mityczny skarbW biografii Julii pojawia się szokująca informacja. Otóż przed rozpoczęciem kariery politycznej, Tymoszenko pracowała w branży energetycznej, stając się jedną z najbogatszych osób w państwie. W 2005 po pomarańczowej rewolucji została pierwszą kobietą na stanowisku premiera Ukrainy. Skąd wzięło się bogactwo pani Julii i ten zaskakujący awans polityczny, szczególnie jako kobiety? Niezwykłe bogactwo nie bierze się raczej z uczciwej pracy, ale z korupcji, którą Ukraina jest od 10-leci przesiąknięta. Jeżeli odrzucimy hipotezę odkrycia wielkiego skarbu przez Julię Tymoszenko, pozostaje przypuszczenie, że otrzymała ogromną łapówkę i dzięki niej błyskawicznie znalazła się na stołku premiera Ukrainy.

George Soros (ur. 1930), amerykański inwestor giełdowy pochodzenia węgiersko-żydowskiego, założyciel Fundacji im. Stefana BatoregoCzy Julia Tymoszenko była protegowaną Amerykanów? Prawdopodobnie za pośrednictwem George Sorosa, mającego nieograniczone możliwości finansowe oraz wpływy na organizacje pozarządowe na całym świecie?

Z oficjalnej biografii Julii Tymoszenko, dowiadujemy się, że jej ojciec odszedł od rodziny, kiedy miała 3 lata, a matka pracowała w centrali firmy taksówkowej. Julia ukończyła studia ekonomiczne, a potem pracowała jako ekonomistka w przemyśle zbrojeniowym. Wspólnie z mężem prowadziła wypożyczalnię kaset z filmami. W przedstawionych informacjach biograficznych brak śladu wskazującego na pochodzenie bogactwa pani Tymoszenko i wątpliwe jest, aby dochody z wypożyczalni kaset z filmami uczyniły z niej milionerkę (lub miliarderkę) ukraińską.

Systemy Energetyczne UkrainyO firmie, w której pracowała Julia Tymoszenko, jako ekonomistka, dowiadujemy się, że po uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę w 1991 roku, negocjowała zbrojeniowe kontrakty rządowe. Jak można się domyślać kontrakty podpisane z Amerykanami. Od tego momentu następuje nadzwyczajny awans finansowy i polityczny Julii.

W latach 1996-1997 Julia kieruje już Zjednoczonymi Systemami Energetycznymi Ukrainy. Uzyskuje stopień naukowy kandydata nauk ekonomicznych i w 1999 broni doktorat w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Ekonomicznym. Ta niepozorna ekonomistka, nagle publikuje 50 prac naukowych. Moi drodzy, cuda się zdarzają, ale nie był to z pewnością przypadek Julii Tymoszenko.

Julia Tymoszenko podczas procesuWkrótce rozpoczynają się kłopoty w karierze politycznej Julii Tymoszenko. W grudniu 1999 Julia była wicepremierem w rządzie Wiktora Janukowicza, a od 2000 kierowała rządowym komitetem paliwowo-energetycznym. W sierpniu tegoż roku jej mąż został tymczasowo aresztowany pod zarzutami niegospodarności w Zjednoczonych Systemach Energetycznych Ukrainy. Jesienią 2000 roku wszczęto śledztwo przeciwko Julii i w styczniu 2001 została zdymisjonowana. W lutym 2001 roku Julia Tymoszenko została tymczasowo aresztowana pod zarzutem korupcji, ale już w marcu sąd w Kijowie, uznał zarzuty na bezzasadne i Julia opuściła areszt. Przedstawione informacje wskazują na korupcyjną działalność Julii, której bogactwo i nieprawdopodobna kariera społeczno-polityczna oraz działania protektorów zza oceanu, zapewniły jej nietykalność, w skorumpowanym systemie sądowym.

Julia Tymoszenko w więzieniu w CharkowiePomimo chwilowych kłopotów i domniemanej przeszłości kryminalnej, Julia pięła się dalej w górę drabiny politycznej. W 2010 została kandydatką na prezydenta przeciwko Wiktorowi Janukowyczowi i ostatecznie przegrała. 3 marca 2010 Rada Najwyższa Ukrainy wyraziła wotum nieufności dla rządu Julii Tymoszenki i 11 marca parlament rozwiązał jej rząd. W kolejnych miesiącach prowadzono postępowanie karne przeciwko Julii pod zarzutami defraudacji. W październiku 2010 roku uznano Julię winną za spowodowanie strat przedsiębiorstwa Naftohaz Ukrainy, skazano na karę 7 lat pozbawienia wolności i osadzono w kolonii karnej w Charkowie. Natychmiast po osadzeniu Julii Tymoszenko w więzieniu zaczęli działać jej protektorzy, poprzez Parlament Europejski i Europejski Trybunał Praw Człowieka, który co prawda niejednogłośnie uznał aresztowanie byłej premier za bezprawne i nieuzasadnione, ale odrzucił zarzuty za rzekome nieludzkie traktowanie.

Tablica upamiętniająca przedsiębiorcę Jewhena SzczerbaniaOkazuje się, że korupcja i defraudacja nie były jedynymi zarzutami w stosunku do Julii. W październiku wszczęto postępowanie sądowe w sprawie udziału Julii Tymoszenko w zabójstwie posła i przedsiębiorcy Jewhena Szczerbania, do którego doszło w 1996 r. W styczniu 2013 r. przedstawiono jej zarzut zlecenia dokonania zbrodni, ale postępowanie zawieszono z uwagi na brak dowodów. Julia nie spędziła 7 lat w więzieniu, gdyż 21 lutego 2014 r. ukraiński parlament przegłosował zmiany w prawie karnym, co doprowadziło, że dnia następnego Julia opuściła więzienie. No cóż, jak formalnie się nie da, to można zmienić ustawy. Pozostaje jednak pytanie, dlaczego doszło do rozruchów na Majdanie?

Wiktor Janukowycz (ur. 1950)W czasie kiedy Julia Tymoszenko przebywała w więzieniu, 3 września 2013 roku, prezydent Janukowycz wezwał parlament do przyjęcia ustaw, dzięki którym Ukraina mogłaby spełniać warunki niezbędne do uzyskania pozytywnych rezultatów na listopadowym Szczycie Partnerstwa Wschodniego w Wilnie, w tym podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską.

Pomimo pozytywnego nastawienia Wiktora Janukowycza w sprawie przystąpienia Ukrainy do Unii Europejskiej, wymagania negocjatorów z Brukseli okazały się nierealne. W wizji eurokratów Ukraina miała przekierować politykę i gospodarkę Kijowa z Rosji na Europę. Poza tym Unia żądała uwolnienia z więzienia skazanej za przestępstwa gospodarcze byłej premier Julii Tymoszenko.

Spełnienie żądań UE groziło załamaniem gospodarki ukraińskiej, ze względu na silne powiązania z Rosją, oraz system prawny. Oferowana przez UE pomoc finansowa (w postaci kredytów) nie równoważyłaby potencjalnych strat. Oferta Rosji dla Ukrainy okazała się dużo korzystniejsza niż wątpliwe korzyści płynące z akcesji Ukrainy do UE. Moskwa zaproponowała wykup ukraińskich obligacji za 15 mld USD i utrzymania zniżek za dostawy gazu, które można szacować na kilka mld USD rocznie.

Dlatego prezydent Janukowycz zdecydował, po wielu wahaniach, zrezygnować z podpisania wynegocjowanej wcześniej umowy stowarzyszeniowej. Wkrótce okazało się, że odrzucenie niekorzystnych warunków negocjacji z Unią Europejską, stało się pretekstem do zainicjowania na Ukrainie protestów, które przekształciły się z czasem w zamieszki z użyciem butelek z benzyną i broni palnej.

Ukraiński "Tryzub"Powstaje jednak pytanie, czy Majdan był spontanicznym buntem przeciwko polityce Wiktora Janukowicza, czy może precyzyjnie realizowaną i przygotowaną dużo wcześniej operacją "Kermita" z Waszyngtonu i "szarych eminencji" z UE?

O planowym przebiegu rozruchów na Majdanie dowiadujemy się z artykułu oficjalnej ukraińskiej gazety „Dzień Zaporoża” w numerze z 2.02.2014. Otóż autor artykułu, opierając się na anonimowym informatorze Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU), napisał, że:

[...] organy ścigania cały czas śledziły takie radykalne organizacje jak Prawy Sektor, Socjal-Narodowe Zgromadzenie czy Wszechukraińskie Zjednoczenie „Trójząb” im. Stepana Bandery i wiedziały, że są one finansowane przez zachodnie proukraińskie instytucje, utworzone przez służby specjalne państw NATO. Na Ukrainę przyjeżdżali doświadczeni zachodni analitycy specjalizujący się w opracowywaniu strategii rozwoju kolorowych rewolucji i pomagali w tworzeniu centrów koordynacyjnych dla grup bojowych.

Gazeta przedstawiła liderów opozycji jako pachołków Zachodu i Stanów Zjednoczonych. W czasie trwania Majdanu doszło do wydarzeń, w których nieznani snajperzy zabijali z ukrycia, zarówno milicjantów, jak i protestantów uczestniczących w demonstracjach.

Catherine Ashton (ur. 1956)Urmas Paet (ur. 1974)

Wkrótce po przewrocie, w mediach pojawił się zapis rozmowy ministra spraw zagranicznych Estonii Urmasa Paeta z Catherine Ashton, szefową dyplomacji UE, w której Paet, powołując się na znaną aktywistkę Majdanu, lekarkę Olgę Bohomolec, mówił o strzelaniu do milicjantów i protestujących przez te same osoby. Estońskie MSZ potwierdziło autentyczność tej rozmowy, podsłuchanej prawdopodobnie przez rosyjskie służby specjalne.

Oto fragment tej rozmowy:

Paet: Olga również o tym mówiła... Według wszystkich znanych nam przesłanek, ludzie, którzy byli zabici przez snajperów, z obydwu stron, zarówno milicjanci, jak i ludzie z ulicy... Działali ci sami snajperzy, zabijający ludzi z obydwu stron.

Ashton: Tak... to straszne.

Paet: Ona pokazała mi fotografie i powiedziała [...] o jednym rodzaju naboi. A już zupełnie zatrważa to, że nowa koalicja nie chce prowadzić dokładnego śledztwa, dotyczącego dokładnych okoliczności tego, co zaszło. Stopniowo wzrasta przekonanie, że za tymi snajperami nie stał Janukowycz, ale ktoś z nowej koalicji.

Ashton: Myślę, że tą informacją należy się zająć. O tym się nie mówiło. Ale to ciekawe. O Boże... 7 marca wszczęto śledztwo w sprawie snajperów z Majdanu.

Ołeksandr Machnicecki (ur. 1970)Majdan, jednostki specjalne w akcji

Dwa tygodnie później ukraiński prokurator generalny Oleg Mahnickij powiedział, że snajperów zidentyfikowano, nie podając jednak personaliów. Mahnickij ujawnił jedynie, że wszyscy są Ukraińcami służącymi w Berkucie. Oświadczenie Olega nie rozwiązuje sprawy, ponieważ Berkut stał się kozłem ofiarnym wydarzeń na Majdanie i w istocie strzelać mógł każdy, w tym funkcjonariusze formacji specjalnych Wojsk Wewnętrznych, które strzegły bezpieczeństwa także nowych władz.

Na tym zakończę odcinek 17, w którym przedstawiłem wydarzenia historyczne prowadzące do wybuchu zamieszek i rozruchów na ukraińskim Majdanie. Wspomniałem również o nieznanych snajperach zabijających ludzi po obu stronach konfliktu. Serdecznie zapraszam do kolejnego odcinka 18, pod tytułem Wścibski Rząd.

Źródło zdjęć: Wikipedia