Wojny bananowe - kampanie wojskowe, okupacja i interwencja Stanów Zjednoczonych w Ameryce Środkowej i na Karaibach128 lat temu w 1898 roku, Stany Zjednoczone wywołały serię kampanii wojskowych, okupacji i interwencji podjętych w Ameryce Środkowej i na Karaibach. Działania podjęte przez Amerykanów pomimo dość zabawnej nazwy, wojen „bananowych”, wcale nie polegały na obrzucaniu się bananami. Wojny bananowe trwały od zakończenia konfliktu amerykańsko-hiszpańskiego i były następstwem pokoju paryskiego, w wyniku którego Kuba i Portoryko znalazły się pod amerykańską kontrolą. Pomimo niewinnej w brzmieniu nazwy, wojny bananowe trwały aż 36 lat i zakończyły się w 1934 roku, kiedy Amerykanie wycofali swoje wojska z Haiti, a ówczesny prezydent Franklin Delano Roosevelt ogłosił doktrynę „dobrego sąsiedztwa".

Skąd wziął się termin, wojny bananowe? Okazuje się, że nazwa wojen miała faktycznie wiele wspólnego z bananami, gdyż stroną zainteresowaną w prowadzeniu tych wojen była amerykańska firma United Fruit Company (firma owocowa), która wykorzystując kontrolę USA nad krajami Ameryki Środkowej i Karaibów, przejęła wiele plantacji bananów, tytoniu i trzciny cukrowej. Tak więc prywatny biznes zmanipulował rząd amerykański dla korzyści finansowych. Sam rząd USA wykorzystał wojny bananowe dla celów politycznych, poszerzając amerykańskie strefy wpływów i utrzymując kontrolę nad Kanałem Panamskim.

Z wojen bananowych wynika prosty wniosek "Czy prywatny, czy państwowy, ale amerykański interes zawsze jest na pierwszym miejscu".

Rewolucja pomarańczowa na Ukrainie (22.11.2004 – 23.01.2005)70 lat po zakończeniu wojen bananowych w 2004 roku wybuchła, co prawda nie wojna, ale rewolucja, która w nazwie też miała południowy owoc i trwała zaledwie 2 miesiące. Chodzi oczywiście o rewolucję "pomarańczową". Skąd pochodzi ta nazwa i dlaczego rewolucja wybuchła w kraju o klimacie raczej niesprzyjającym uprawie tych owoców? Co ciekawsze, czy wtykali do niej swoje wścibskie nosy Amerykanie, którzy zakończyli już jedną wojnę owocową 70 lat wcześniej.

Lalkowe postacie z Muppet ShowW latach od 1976 do 1981 był emitowany w telewizji brytyjsko-amerykański program Muppet Show, którego głównymi bohaterami były muppety, lalki wymyślone przez Jima Hensona. Lalki z tego serialu pełniły określone funkcje oraz reprezentowały cały wachlarz cech ludzkich, które widoczne były w ich zachowaniach.

Przyglądając się międzynarodowej scenie politycznej a szczególnie polskiemu „teatrowi” politycznemu, można odnieść wrażenie, że niektórzy rządzący swoim zachowaniem przypominają postacie z Muppet Show. Co ciekawsze ludzie zajmujący ważne stanowiska rządowe z upływem czasu zmieniają się, ale ich postacie „teatralne” pozostają niezmienne i co więcej są zupełnie niereformowalne. Okazuje się, że ludzie, którzy znaleźli się w polityce (nieprzypadkowo) i odgrywają swoje „lalkowe” role niezmiernie rzadko dbają o interesy państw, które reprezentują, ale zawsze uwzględniają plany „Kermitów” reprezentujących wielkie mocarstwa.

Kermit ŻabaGonzo

Czy moje spostrzeżenia są słuszne? Sprawdźmy na kilku przykładach:

1. Żaba Kermit — główny kierownik i konferansjer przedstawienia. Odpowiedzialny za cały plan. To doradcy prezydentów, np. Henry Kissinger i Zbigniew Brzeziński.

2. Panna Piggy — czarująca świnka, zakochana w Kermicie i zazdrosna o niego. To Panie pełniące funkcję polityków, np. Victoria Nuland.

3. Scooter — siostrzeniec właściciela teatru, asystent Kermita. To ambasadorzy, np. Mark Brzeziński.

4. Gonzo — znany również jako Wielki Gonzo lub Gonzo Wielki. To prezydenci, np. Andrzej Duda.

5. Szalony Harry – pirotechnik i ekspert od efektów bombowych. To politycy prowojenni. Tu przykładów można mnożyć, ale to pozostawiam Państwa inwencji.

Szalony HarryOczywiście każde państwo ma swoich Kermitów, Gonzów czy inne postacie lalkowe. W tym artukule nie będę rozwijał tematu prowadzenia polityki, konfliktu interesów, czy kulisów władzy w kontekście globalnym, ale ograniczę rozważania do pewnych wydarzeń historycznych, które doprowadziły do obecnego konfliktu zbrojnego pomiędzy Federacją Rosyjską a Ukrainą.

Aneksja Krymu, luty 2014W Wikipedii znajdujemy informacje często cytowane przez media głównego nurtu, określające wojnę rosyjsko-ukraińską jako:

[...] zbrojną agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, rozpoczętą w lutym w 2014. Początkowo działania rosyjskie przybierały postać wojny hybrydowej, której elementami były między innymi: interwencja militarna na Krymie i jego aneksja, wojna w Donbasie oraz incydent w Cieśninie Kerczeńskiej.

Jako przyczynę konfliktu za wschodnią granicą, oficjalna narracja podaje separatystyczne wystąpienia na Ukrainie:

[...] Separatystyczne wystąpienia na południowym wschodzie Ukrainy, będące początkiem rosyjskiej wojny hybrydowej prowadzonej przeciwko Ukrainie, były wynikiem reakcji Rosji na zmiany polityczne po masowych protestach na Majdanie, przeciwko niepodpisaniu umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską przez ówczesnego prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza z prorosyjskiej Partii Regionów,

Wojna w DonbasieO wojnie w Donbasie, czytamy:

[...] W kwietniu 2014 Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej rozpoczęły agresję w ramach wojny hybrydowej na południowo-wschodni obszarze państwa ukraińskiego prowadząc tam bezpośrednie działania militarne. W efekcie na terytorium Donbasu utworzone zostały dwa nieuznawane na arenie międzynarodowej podmioty: Ługańska Republika Ludowa oraz Doniecka Republika Ludowa. Trwający konflikt zbrojny spowodował wyjazd ok. 30% ludności oraz zapaść gospodarczą regionu.

Szacuje się, że skutki wojny w Donbasie dotknęły ok. 4,4 mln osób, a 40 tys. budynków mieszkalnych uległo zniszczeniu. 9 września 2014 i 12 lutego 2015 podpisano porozumienia mińskie, które jednak nie przyniosły trwałego rozwiązania kwestii spornych. Oficjalne źródła wspominają również o zestrzeleniu samolotu pasażerskiego.

Boeing 777 malezyjskich linii lotniczych zestrzelony nad granicą rosyjsko-ukraińską, 298 ofiar śmiertelnych[...] W lipcu 2014 nad terytorium kontrolowanym przez Doniecką Republikę Ludową doszło do zestrzelenia samolotu pasażerskiego Boeing 777 malezyjskich linii lotniczych.

Informacje docierające ze źródeł pozarządowych dotyczące konfliktu zbrojnego Federacji Rosyjskiej z Ukrainą wydają się całkowicie zaprzeczać rządowej narracji. Według niektórych ekspertów geopolitycznych (np. dr Leszka Sykulskiego), wojna za wschodnią granicą, jest wojną proxy, czyli wojną zastępczą, prowadzoną przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników przeciwko Federacji Rosyjskiej lub prościej Rosji i jej sprzymierzeńcowi Chinom.

Rewolucja pomarańczowa na Ukrainie (2004/2005)Spróbujmy w pewnym ograniczonym zakresie, dokonać analizy wydarzeń historycznych i rozstrzygnąć, która wersja narracji jest prawdziwa.

Zacznijmy od pomarańczowej rewolucji na Ukrainie trwającej od 22 listopada 2004 roku do 23 stycznia 2005. Rewolucja ta była seria protestów i wydarzeń politycznych na Ukrainie spowodowanych „sfałszowaniem” wyborów prezydenckich w 2004 roku przez ówczesny obóz władzy, reprezentowany przez kandydata na prezydenta, premiera – Wiktora Janukowycza – kandydata prorosyjskiej Partii Regionów. Głównym kontrkandydatem Janukowycza w wyborach był Wiktor Juszczenko z opozycyjnego Bloku Nasza Ukraina. Nazwa protestów pochodzi od koloru pomarańczowego, który był symbolem sztabu wyborczego Wiktora Juszczenki.

Gonzo

Wiktor Juszczenko (ur.1954)

Powstaje pytanie, czy wybory prezydenckie były faktycznie sfałszowane, a jeżeli tak, to kto mógłby odnieść największą korzyść z udowodnienia tego faktu?

Aby udzielić odpowiedzi, musimy przyjrzeć się bliżej kandydatom na prezydenta Ukrainy.

Wiktor Juszczenko, główny beneficjent udowodnienia sfałszowania wyborów, w wyniku pomarańczowej rewolucji zostaje prezydentem Ukrainy, czyli takim „Gonzo” ukraińskim. O Juszczence, znajdujemy kilka ogólnikowych informacji, że urodził się 23 lutego 1954 r. we wsi Chorużiwce w północno-wschodniej Ukrainie oraz że jest ukraińskim ekonomistą i politykiem. Kolejne informacje są dużo ciekawsze, a mianowicie: w latach 1993-1999 Juszczenko był prezesem Narodowego Banku Ukrainy, a w latach 1999-2001 był premierem Ukrainy i na koniec w latach 2005-2010 prezydentem Ukrainy.

Z tych kilku faktów wynika, że Juszczenko zajmował bardzo wysokie stanowisko premiera w rządzie Ukrainy oraz był prezesem Banku Narodowego. W biografii Wiktora Juszczenki nie znajdujemy wybitnych osiągnięć naukowych pretendujących go, ani do stanowiska premiera, ani prezesa banku. Jego ostatnie stanowisko wskazuje na powiązania z bankierami międzynarodowymi, a w szczególności z bankami centralnymi (sytuacja analogiczna jak w przypadku prezesa Adama Glapińskiego).

Kateryna Juszczenko ( ur. 1961 w Chicago)Pamiętając o głównej Prawdzie, że w polityce nic nie dzieje się przez przypadek, poszukajmy przyczyn błyskotliwej kariery Wiktora Juszczenki. Tu znajdujemy asa w rękawie, Wiktor Juszczenko jest mężem Kateryny, Ukrainki, urodzonej w Chicago, która pracowała m.in. w Białym Domu i w Departamencie Stanu USA, przewodniczącej organów różnych fundacji charytatywnych. Okazuje się również, że starszy brat Wiktora Juszczenki, Petro zajmował się biznesem i sprawował mandat poselski do Rady Najwyższej.

Te kilka faktów biograficznych wyjaśnia nie tylko zdumiewającą karierę polityczną Juszczenki, ale również wskazuje, kto był bezpośrednio zainteresowany promowaniem go na prezydenta, a tym samym wywołaniem rewolucji pomarańczowej.

Członkowie Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów w czasie jednej z demonstracji na UkrainieOd 2002 roku Juszczenko przywodził koalicji centroprawicowych ugrupowań pod nazwą Blok Nasza Ukraina, w skład których wchodziły między innymi dwie partie umiarkowanie nacjonalistyczne, partia liberalna, partia Solidarność oligarchy Petra Poroszenki oraz Kongres Ukraińskich Nacjonalistów. Niestety widmo OUN nie chce opuścić Ukrainy nawet w czasach współczesnych, a zaangażowanie Stanów Zjednoczonych w konflikt za wschodnią granicą jest całkiem realne. Zanim jednak przedstawię wnioski i odpowiem z zadane pytanie, wezmę "pod lupę" przeciwnika politycznego Wiktora Juszczenki, Wiktora Janukowycza.

GonzoWiktor Janukowycz (ur.1950)

Janukowycz urodził się 9 lipca 1950 w Jenakijewem w obwodzie donieckim. Podobnie jak Juszczenko jest ukraiński politykiem, ale ma znacznie wyższe wykształcenie, gdyż jest inżynierem i wykładowcą akademickim. Kolejne informacje:

[...] W latach 1997–2002 przewodniczący Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej, deputowany, od 2003 do 2010 lider Partii Regionów. W latach 2002–2005 oraz 2006–2007 premier Ukrainy, od 2010 do 2014 prezydent Ukrainy.

Podane informacje wskazują na wyższe wykształcenie oraz dużo większe doświadczenie polityczne Janukowycza niż jego przeciwnika politycznego Juszczenki. Potwierdzają to kolejne fakty jak ukończenie w 1973 technikum górniczego, w 1980 uzyskanie dyplomu inżyniera mechanika na Politechnice Donieckiej. Co więcej w 2001 Janukowycz uzyskał magisterium z prawa międzynarodowego na Ukraińskiej Akademii Handlu Zagranicznego, a następnie doktoryzował się w instytucie badań ekonomiczno-prawnych Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Kijowie. Wiktor Janukowycz był liderem Partii Regionów - ukraińskiej partii politycznej, określanej jako ugrupowanie prorosyjskie.

Jeszcze przed wybuchem rewolucji pomarańczowej Ukraina była podzielona na dwie części, zachodnią związaną z OUN i część wschodnią, której ludność bardziej opowiada się za Rosją. Dotychczasowe informacje wydają się wskazywać, że wybory 2004/2005 wcale nie musiały być sfałszowane i że rewolucja pomarańczowa mogła być wywołana przez "Kermita" ze Stanów Zjednoczonych.

Świnka PiggyVictoria Nuland (ur. 1961 Nowy Jork)

Czy tak było naprawdę? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy analizując biografię kolejnej postaci z naszego "Muppet Show", czyli Victorii Nuland.

Biografia Victorii jest dużo skromniejsza niż poprzednich postaci. [...] Urodziła się w 1961 w Nowym Jorku w rodzinie żydowskiej.

Pomimo bardzo skromnej biografii, Nuland doświadczyła zadziwiającej kariery politycznej:

[...] Jako dyplomatka pracowała na placówkach w Chinach (Guangzhou) i Rosji (Moskwa). Od 2005 do 2008 roku była stałym przedstawicielem USA przy NATO, była również rzecznikiem prasowym Departamentu Stanu, oraz piastowała stanowisko asystenta Sekretarza Stanu ds. Europy i Eurazji.

Lista stanowisk politycznych Victorii Nuland jest bardzo długa i wskazuje na potężnych sponsorów tej postaci. W jej biografii znajdujemy również informację, że Victoria oprócz angielskiego włada francuskim i rosyjskim.

Demonstracja Fundacji Stand with Ukraine (Stań po stronie Ukrainy)Przy tak zdumiewającej karierze politycznej, mogły i zdarzyły się wpadki oraz wypowiedzi co najmniej wieloznaczne. Na przykład 13 grudnia 2013 roku, podczas konferencji Fundacji U.S- Ukraine (Stany Zjednoczone - Ukraina), Nuland jako asystentka Sekretarza Stanu ds. Europy i Eurazji powiedziała:

[...] Od czasu uzyskania przez Ukrainę niepodległości w 1991 roku Stany Zjednoczone wspierają Ukraińców w budowaniu umiejętności i instytucji demokratycznych, promowaniu aktywności obywatelskiej i dobrych rządów, które są warunkiem wstępnym spełnienia przez Ukrainę jej europejskich aspiracji. Zainwestowaliśmy ponad 5 miliardów dolarów, aby pomóc Ukrainie w realizacji tych i innych celów, które zapewnią bezpieczną, dostatnią i demokratyczną Ukrainę.

Oświadczenie to wywołało wiele uwag na internecie, które wskazywały jednoznacznie na wspieranie przez Stany Zjednoczone ruchów antyrządowych na Ukrainie. Oczywiście polskie portale prorządowe jak na przykład demagog.org.pl twierdziły, że nie jest prawdą, że USA wydało 5 miliardów dolarów na destabilizację sytuacji na Ukrainie, a raczej na budowę i rozwój demokratyzacji w tym kraju.

Victoria Nuland (ur. 1961 Nowy Jork)Spróbujmy dokonać prostej analizy wypowiedzi Wiktorii Nuland:

1. Faktem bezspornym jest kwota inwestycji Stanów Zjednoczonych na Ukrainie — 5 mld dolarów.

2. Budowanie instytucji demokratycznych i – co więcej – dobrego rządu, wcale nie wskazuje na konkretny cel tych pieniędzy. Jaki rząd jest dobry? Czy prorosyjski, a może proamerykański? Poza tym współczesna „demokracja” jest tylko Iluzją, o czym wielu Polaków zdaje sobie sprawę.

3. Nuland mówi o realizacji tych i innych celów. Jeżeli o tych pierwszych celach było wcześniej to, jakie są te inne cele?

4. Na koniec stwierdzenie, że USA chce zapewnić bezpieczną, dostatnią i demokratyczną Ukrainę. To wyświechtane hasła demagogiczne. Skąd pewność, że to akurat Stany Zjednoczone zapewnią Ukrainie bezpieczeństwo i dostatek nie wspominając o demokracji. A może dużo lepszym rozwiązaniem dla Ukrainy będzie zawarcie pokoju i współpraca gospodarcza z najbliższymi kulturowo Rosjanami?

Wypowiedź Victorii Nuland jest wieloznaczna i niestety pełna propagandowych haseł oraz demagogii. Wskazuje wyraźnie na polityczną walkę o wpływy na Ukrainie, walkę skierowaną w domyśle przeciwko Federacji Rosyjskiej. Czy można jednak winić samą Victorię za treść przemówienia, którą bez wątpienia przygotowały, zapewne pod dyktando, zupełnie inne osoby?

Na tym zakończę odcinek 16 w którym dokonałem uproszczonej analizy faktów biograficznych trzech postaci ze światowego Muppet Show, odgrywających ważne role w rewolucji pomarańczowej na Ukrainie. Serdecznie zapraszam do odcinka 17 pod tytułem Enigmatyczni Snajperzy.

Źródło zdjęć: Wikipedia