Szlachetny zbójnik Janosik według PolakówPonad 330 lat temu, 25 stycznia 1688 roku urodził, się Słowak Juraj Jánošík we wsi Terchová, opodal Żyliny. W wieku 15 lat Juraj brał udział w powstaniu antyhabsburskim Franciszka Rakoczego, które wybuchło w 1703 na ziemiach węgierskich. Kiedy w 1708 r. powrócił do rodzinnej wsi, zamiast pracy na roli, postanowił wstąpić do armii austriackiej. Podczas pełnienia służby strażniczej w zamku w Bytčy, poznał Tomáša Uhorčíka, który był harnasiem zbójników karpackich. W październiku 1710 Juraj Jánošík pomógł mu uciec z więzienia, a w następnym miesiącu porzucił armię i przystał do jego zbójeckiej bandy. Od tego momentu rozpoczęła się zbójecka działalność Jánošíka, która trwała do wiosny 1713. Jánošík ze swoją grupą działał na pograniczu węgiersko-polskim, a ofiarami jego napadów byli głównie kupcy, plebani, posłańcy pocztowi i inne przypadkowe, zamożniejsze osoby. Słowacy postrzegali Jánošíka albo jako pospolitego bandytę, albo jako szlachetnego zbójnika, natomiast w Polsce znana była tylko wersja pozytywna. Na Podhalu panowało do niedawna przekonanie, że był Polakiem i działał po polskiej stronie gór. Jánošík pojawił się w 1944 na słowackim banknocie 500-koronowym, a od roku 2009, dzień 26 marca został ustanowiony jako Liturgiczne Wspomnienie Dobrego Łotra i Dzień Modlitw za Więźniów, nazywany również dniem Janosika.

Zbrodniarz ukraiński Taras Bulba-Boroweć, 1941Ponad 100 lat temu, 9 marca 1908 w osadzie Bystrzyce k. Ludwipola na Wołyniu, urodził się Taras Boroweć, człowiek, który na zdjęciach pozował na bohatera narodowego, ale nie posiadał żadnych cech szlachetnego Janosika. Pomimo tego Taras Boroweć jest gloryfikowany po dziś dzień i zajmuje jedno z czołowych miejsc w ukraińskim panteonie bohaterów Ukrainy. Boroweć, miał pseudonim „Taras Bulba” i był ukraińskim działaczem politycznym. W 1933 r. założył tajną, wojskowo-rewolucyjną, organizację Ukraińskie Odrodzenie Narodowe. Organizacja założona przez Tarasa Borowecia miała w programie walkę przeciwko domniemanemu polskiemu okupantowi i moskiewskiemu kolonializmowi. Działalność polityczna Borowecia miała charakter terrorystyczny i była skierowana przeciwko polskiej władzy państwowej oraz Związkowi Radzieckiemu. Za swoją antypaństwową działalność Boroweć został osadzony w Berezie Kartuskiej, gdzie przebywał do września 1939 r.

Dmytro Klyachkivsky (1911-1945)Pod koniec 1942 Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (OUN-B, frakcja Stepana Bandery), podjęła decyzję o sformowaniu armii dla swojej „Ukraińskiej Rewolucji Narodowej”. Decyzja zapadła na konferencji OUN w listopadzie 1942, a szczegóły dopracowano w grudniu tego samego roku. Pierwsze jednostki armii zostały uformowane w lutym 1943 na Wołyniu, gdzie dowodził z ramienia OUN-B Dmytro Kliachkivskyi (pseudonim Klym Savur). Na początku nazwano armię „Ukraińską Armią Wyzwoleńczą”, a po kwietniu i maju 1943, zmieniono nazwę na Ukraińską Armię Powstańczą (UPA).

Spotkanie Niemców z kolaborantami ukraińskimi z Batalionu 201 SchutzmannschaftTylko w okresie od 19 marca do 14 kwietnia 1943 r. z całkowitej liczby 12 tys. ukraińskich policjantów z Wołynia aż około 5 tys. wstąpiło do UPA. Innymi, którzy dołączyli do UPA byli Ukraińcy doświadczeni w masowych mordach na cywilach, będący wcześniej żołnierzami z batalionu 201 Schutzmannschaft, który rozwiązano 31 grudnia 1942. Batalion 201 został uformowany z batalionów Nachtigall i Roland pod koniec 1941 r. i został wysłany w 1942 na Białoruś do walki partyzanckiej. Zachowane dokumenty wskazują, że większość ludzi zabitych na Białorusi przez batalion 201 i inne niemiecko-ukraińskie bataliony Schutzmannschaft nie było partyzantami, ale cywilami. Wiele źródeł potwierdza również, że między UPA a oddziałami „czerwonych partyzantów” istniało nieformalne porozumienie o nieagresji, przynajmniej do roku 1943.

Roman Shukhevych (na dole 2. od lewej) w Batalionie 201, 1942Niektórzy z batalionu 201, jak Roman Shukhevych i Vasyl Sydor zajmowali przywódcze stanowiska w UPA. Po rozpadzie batalionu, wielu Ukraińców dołączyło do oddziałów Waffen-SS Galizien. Ivan Katchanovsky ocenia, że 46% Ukraińców z OUN i UPA służyło w lokalnej policji ukraińskiej, w batalionie 201 Schutzmannschaft lub w oddziałach Waffen-SS Galizien.

Danylo Shumuk (1914-2004) autor "Dożywocie, Wspomnienia Ukraińskiego Więźnia Politycznego"Partyzanci UPA otrzymywali pełną ideologiczną edukację, która była „przesiąknięta duchem fanatyzmu” jak wspomina Danylo Shumuk. Będąc w UPA, uczestniczyli w lekcjach ideologii, na których między innymi, uczyli się na pamięć „Dekalogu Ukraińskiego Nacjonalisty” oraz „44 zasad życia ukraińskiego nacjonalisty”. Wpajano im także wiarę, że mogą dokonywać masowych mordów, przeciwko innym grupom etnicznym, ponieważ grupy te rzekomo skrzywdziły Ukraińców w przeszłości.

Andriy Livytskyi (1879-1954) prezydent Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwiePo agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę Bulba organizował w latach 1940–1941 na terenach północnego województwa wołyńskiego (okupowanego przez ZSRR), ukraińskie podziemie zbrojne w postaci „Siczy Poleskiej” na rozkaz prezydenta Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie Andrija Liwickiego.

[...] Konspirację kontynuował i rozszerzył po ataku III Rzeszy na ZSRR, tworząc w próżni politycznej zarządzane przez Sicz Poleską terytorium, tolerowane przez Niemców z uwagi na ich skuteczne zwalczanie sowieckiej dywersji.

Mapa PolesiaW czasie tzw. Ukraińskiej Rewolucji Narodowej, czyli aktów ludobójstwa dokonywanych przez Ukraińców, części Polaków udało się uciec przed oprawcami na tereny Polesia (współczesna Białoruś), ale tam też byli mordowani przez oddziały Siczy Poleskiej dowodzone przez atamana Tarasa Bulbę. Partyzantka sowiecka, nazywana „czerwoną”, do której zgłaszali się także Polacy, próbowała chronić polskie rodziny przed banderowcami i bandami Siczy Poleskiej, które działały jako nielegalne ukraińskie zbrodnicze organizacje zbrojne. Na terenie Polesia istniał w oddziałach czerwonych, polski oddział imienia Tadeusza Kościuszki walczący wspólnie z Rosjanami przeciwko Ukraińcom.

Archiwalia z tamtych czasów wyraźnie wskazują, że ludobójstwo na Polakach dokonywane było z inspiracji Niemców, którzy postanowili utworzyć wolne ukraińskie kozactwo. Zadaniem wolnego kozactwa miało być unicestwienie wszystkich Polaków.

Ataman Taras Boroweć (Bulba) i jego oddział "bulbowcy"Bandy Tarasa Bulby nazywane „bulbowcami” zapuszczały się na tereny Polesia, mordując całe polskie rodziny od kilku do kilkunastu osób.

[...] Bandyci odrąbywali Polakom, a potem również partyzantom sowieckim głowy, jak za czasów Iwana Groźnego i zawieszali na płotach w wioskach. Zagrabione polskie mienie i ziemię dzielili między siebie i chłopów. Bandyci stacjonowali w wioskach i lasach pomiędzy Kostopolem a Równem, palili polskie wsie i mordowali mieszkańców.

Dla przykładu w nocy z 7 na 8 lutego 1943 r. banderowcy napadli na wieś Butejki. Nie będę opisywał przerażających obrazów ludobójstwa z tego dnia, kiedy zamordowano 6 osób, ale przytoczę tylko 3 ostatnie zdania z relacji świadków:

[...] Nikt nie przeczuwał, że ta noc będzie ostatnią w ich życiu. Owej nocy do pałacu wtargnęli banderowcy (bulbowcy). Powiązali wszystkich kolczastym drutem i wszystkim bez wyjątku, odrąbali głowy.

Tylko na samą wieś Butejki” bulbowcy napadali wielokrotnie, od lutego do września 1943 r. i zamordowali ogółem 28 osób. Bandy Tarasa napadały nie tylko na wsie. W lipcu 1944 ukraińscy nacjonaliści zajęli miasto Kamień Koszyrski. Dokonali tego z pomocą Niemców, którzy oddali im składy z bronią i amunicją. Ukraińcy mordowali mieszkańców, w tym w dużej mierze Polaków.

Lista mordów dokonywanych przez bulbowców jest bardzo długa i z pewnością niekompletna, wymagająca zdecydowanych działań rządu polskiego i wystąpienia o ekshumację ofiar ludobójstwa również na Polesiu.

Armia Czerwona wkraczająca do Polski, 17 września 1939Sztab czerwonych partyzantów wysyłał do ukraińskich UPA, ulotki nawołujące pod ciężkimi karami do zaprzestania mordowania Polaków, ale wezwania zostały zignorowane. Sowieccy partyzanci wzywali również UPA do wspólnej walki z Niemcami, ale bezskutecznie.

[...] Walka bulbowców z Niemcami ograniczała się co najwyżej do kradzenia im koni.

Żydowska rodzina Shtofer z Olewska, w latach 30. XX wiekuStosunek Siczy Poleskiej i UPA do Żydów, to nie różnił się od OUN. Bandyci z UPA prześladowali Żydów i dokonywali pogromów np. w lecie 1941 w Olewsku. Podczas napadu niektórzy członkowie z Siczy Poleskiej, wspólnie z lokalnymi ukraińskimi policjantami i Niemcami, zabili wielu Żydów w masowej strzelaninie w dniach od 19 do 20 listopada 1941.

Tablica upamiętniająca marsz śmierci więźniów z obozu Sachsenhausen (1939-1945)Po Ukraińskiej Rewolucji Narodowej (czyli ludobójstwie) Niemcy nie ograniczali, ani też nie prześladowali członków UPA i Siczy Poleskiej. Źródła podają, że 1 grudnia 1943 w Warszawie, kiedy Taras Bulba (Boroweć) zaproponował kolaborację z Niemcami, został aresztowany i wysłany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen dla więźniów politycznych. Nie wnikając w szczegóły, czy było to faktyczne, czy pozorowane aresztowanie, już we wrześniu 1944 r. Boroweć został uwolniony przez Niemców, w związku z koncepcją utworzenia Ukraińskiej Armii Narodowej. Niemcy awansowali Borowecia do stopnia generała UNA (Ukraińskiej Armii Narodowej) i mianowali dowódcą nowo tworzonej Brygady Spadochronowej „Gruppe B”.

Sala sądowa Sądu Najwyższego w Wielkiej Brytanii, LondynPo upadku III Rzeszy Boroweć został odnaleziony 19 sierpnia 1945 roku, przez siły brytyjskie na terenie ich strefy okupacyjnej. Został tam zatrzymany m.in. pod zarzutem dokonania zbrodni przeciwko polskiej ludności cywilnej. W wyniku śledztwa ustalono, że oddziały podporządkowane Bulbie nie brały udziału w mordowaniu mniejszości narodowych na Ukrainie, a winę za to ponoszą wyłącznie banderowcy.

Oddziały Siczy Poleskiej Tarasa Bulby mordowały Polaków przede wszystkim na Białorusi, ale o tym „szczególe” sąd brytyjski „zapomniał”. Ostatecznie Boroweć został wypuszczony 14 sierpnia 1946 roku.

Miejsce pobytu zbrodniarza Tarasa Bulby-Borowecia po II wojnie światowej, Toronto, KanadaOd 1948 r. Taras Boroweć przebywał na emigracji w Kanadzie, wśród rzeszy ukraińskich nacjonalistów, członków oddziałów SS Galizien i innych ukraińskich zbrodniarzy, którym w „przeprowadzce” pomagało między innymi amerykańskie CIA.

Boroweć został nawet pisarzem i napisał książkę: „Armia bez dzierżawy. Sława i tragedia ukraińskiego ruchu powstańczego”. Zmarł nieniepokojony 15 maja 1981 w Toronto, w Kanadzie.

Moi drodzy jestem przerażony bezkarnością ukraińskich zbrodniarzy, ochranianych przez anglosaskich i niemieckich sponsorów. Jak możecie się domyślać, lista bezkarnych bandytów jest dużo dłuższa i trudna do ogarnięcia. Najgorsze jest ukrywanie Prawdy historycznej i manipulacja faktami przez kolejne „polskie” rządy. Prawda musi być ujawniona, ze względu na pamięć o polskich ofiarach ukraińskiego ludobójstwa. Tylko prawda i pamięć przekazywana z pokolenia na pokolenie, pomoże nam uniknąć podobnych zbrodni w przyszłości. Ponieważ wszystkie rządy od 1989 zawiodły Polskę i Polaków, nie zasługują na miano polskich rządów, w aspekcie pamięci narodowej i działań dążących do ekshumacji polskich obywateli, pomordowanych bestialsko przez Ukraińców w latach 1939 - 1947 (1948). Polityków można oceniać tylko na podstawie czynów, a nie deklaracji, obietnic, czy odgrywanych szopek w telewizji.

Na tym zakończę odcinek 10, Poleska Tajemnica, w którym opisałem przerażające wydarzenia z terenów Polesia w latach 40. XX wieku. Serdecznie zapraszam do kolejnego odcinka 11, Wilcze Echa, pod tytułem Cudowne Nawrócenie.

Źródło zdjęć: Wikipedia